Om je heen

Welkom op deze site die op 3 april 2016 on line is gegaan. Ik hoop dat je hier kunt genieten van wat om jou en mij heen te zien  en volgens mij te mooi is om daar niet even bij stil te staan.

hersenen

Het “aanbod” is nogal gevarieerd: van oude handschriften tot de Nederlandse ambassade in Berlijn, van Groninger kerkjes tot de kapel in Ronchamps van Le Corbusier. Van gebouwen in Amsterdamse stijl (in Amsterdam uiteraard maar ook in Groningen Stad en Ommeland) tot mooie foto’s van mooie mensen.

Als je goed om je heen kijkt is er altijd wel weer iets wat een plekje op deze site verdient. Mocht je zelf hier een bijdrage aan willen geven laat dan even een berichtje achter in het gastenboek.

 

 

Heel kort iets over mezelf. Hans Vermaat, bouwjaar 1945, woon in Groningen Stad, zwerf vaak in binnen- en buitenland en zoek graag op internet naar de achtergrond van wat ik om me heen zoal zie.

Ter inspiratie een gedicht van Leo Vroman.

EEN KLEIN DRAADJE.

Met dat hoofd gebeurt nog eens wat.
Het gelaat ligt me al te plat
op de vette hersenkast.
Er gebeurt vast wat.

O, als ooit dit peinskistje splijt
als een vrij eetbare brij
verschijnt dan dit brein van mij
en bevlekt met gedachten de grond

maar de dood verzegelt mijn mond,
en minder dood dan wel veilig
sterft het schijnheilig.

Door de dood word ik graag overmand.
Ik vrees meer mijn gezond verstand.

Ik vrees dat leger van spinnen –
– de zenuwcellen daarbinnen.

Dat vreselijk web vol webben
kan ik eigenlijk niet goed hebben.

Wat zou er b.v. gebeuren
els twee draadjes zouden scheuren
onzichtbaar, diep onder mijn haar,
terwijl ik uitwendig zo
maar in de winkel bezig ben
groenten en vlees te ko-
-pen…

Er knetteren geen vlammen en vonken.
Iemand zegt: is hij dronken?

Opeens zit ik voor ons huis op de stoep
met zesduizend blikken soep.

En zegt mijn tedere vrouw:
lieverd, wat doe je nou?
dan zeg ik: nu gaan we eten,
o nee, ik ben de soep vergeten.

Gebeurt het onder het dichten,
wie purp publiek dan inlichten
dat dit geen genialiteit
maar een purpje los is, of kwijt?

Een draadje dat de stroom opslurpt,
van murp geslachtengurpt.

En kurpsluiting leidt tot brurp –
Brarp! Hurp! Hurp!

Dit gedicht is opgenomen in “De ontvachting en andere gedichten” uit 1960.

De hier bij passende afbeelding komt van het wereldwijde internet.